I się doczekałam, prawie!

Wczoraj wieczorem, siedziałam z książką historyczną przed tv, w którym leciał horror, na łóżku. A pode mną na puchatym dywanie leżał mój syneczek. Ten młodszy, chociaż pięć razy większy i cięższy od tego drugiego chociaż pierwszego i starszego ale mniejszego. Tak, wyjątkowo Leoś leżał na dywanie a nie na łóżku – i dobrze!

I się doczekałam, prawie!

Zazwyczaj leży ze mną w pościeli. Na kocu i z głową na poduszce, oczywiście nie mojej. Tym razem, położył się na dywanie. Zasnął. Do pokoju wkroczyła kolejna dwójka samców, bo horror zachęcał. Senior rodu usiadł na drugiej kanapie a największy koci cwaniak zrobił coś, co nas zaskoczyło.

Niby nic wielkiego, ale to krok milowy. Gufik położył się na dywanie, dokładnie tak samo jak Leoś. Na boku. A to zupełnie nie w jego stylu. On uwielbia wszędzie tam, gdzie może tylko on. Na suboferze, parapecie, oparciu kanapy i pod telewizorem – ale nie na dywanie! Nie tym razem jednak.

Położył się tak aby swoimi tylnymi łapkami opierać się o tylne łapki Leosia. Swój puchaty ogon ułożył na psiej dupci a pyszczek miał przy stopach „tatusia”. Tym gestem pokazał nam, że zaakceptował obecność Leosia. Minęło już 3 miesiące. Warto było czekać. Łapka w łapkę. Wreszcie.

I choć kicia zachowuje się ostatnio dość dziwnie, to wczorajszy demonstracyjny przekaz zrozumieliśmy. W sumie chłopaki są razem sami w domu po 8-9 godzin. Musiało to kiedyś nastąpić. Było o tyle trudniej, że do kociego pięciolatka przeszedł 3 miesięczny szczeniaczek.

Chciałam to wszystko uwiecznić na zdjęciu. Jak na złość telefon został w kuchni. Ale aparat był „prawie” na wyciągnięcie ręki. Prawie, bo sięgając po niego zsunęłam się z łóżka i wpadłam na Leosia, który zaspany zerwał się i wystraszył Gufisia, który w panice wybiegł z pokoju.  W efekcie miałam w ręce aparat z rozładowaną baterią i chłopaków w dwóch osobnych pokojach. Tadam.

Comments

  1. Dwa inne gatunki, różne charaktery i upodobania, a jednak mogą się zaakceptować. Super !!!

    1. Chyba tylko ja jedna w to wierzyłam. I się doczekałam.

  2. Ha, ha … To musiał być słodki widok.

    1. Naprawdę był. I komiczny gdy pod koniec spadłam na psa, który zrywając się wystraszył kota.

  3. Słodkie zwierzaki! Wychowałam się w domu pełnym kotów i psów. Teraz mamy kotka i króliczka i nie wyobrażam sobie życia bez zwierząt.

    1. Członek rodziny i już!

  4. Moja kicia na przykład nie toleruje innych zwierząt i nigdy tak naprawdę nie dogadywała się dobrze z innymi kotami, psami, czy królikami. Jednak stopniowo przestawała na nich źle reagować, a teraz po prostu ich unika. Myślę, że w przypadku Twoich pupili może być lepiej i nawet będą się dogadywać. 🙂 Jednak na to wszystko potrzeba wiele czasu

    1. Też się tego obawiałam, ale integracja jakoś zadziałała…

  5. Czytam to wszystko i jakbym oglądała „Sekretne życie zwierzaków domowych”. Jota w jotę.

    1. Nie oglądałam jeszcze, bo nikt nie chciał ze mną iść na to do kina… wiec jednak MUSZĘ OBEJRZEĆ!

  6. Kurna, naprawdę można spać z psem w łóżku?
    Ja niby też kiedyś, ale to dawno i nieprawda… 😉

    1. Nie jest łatwo… ale ja uwielbiam. I Leoś też!

      1. Starzeję się, bo niby sobie nie wyobrażam (kudły, smrodek), to jednak wygrzałabym kości otulona w ciepłe futerko…

  7. Brawa dla kocura. Musiał wykazać się ogromną mądrością i dojrzałością akceptując nowego pupila.

  8. Faktycznie Sekretne życie zwierzaków i mnie się skojarzyło 🙂

  9. U nas obecnie dwa psy i cztery koty (kiedyś psów w porywach było 5), więc na jednym zdjęciu nie dałoby się ich ogarnąć, choćby nie wiem co 😉

    1. Szczerze Ci powiem i w tajemnicy: też marzę o tak licznej gromadce, tylko proszę….ciiiiii

  10. Miałam kiedyś jamniczkę, która karmiła piersią małego kociaka..więc wierze w dobre relacje pies-kot.

    1. Powiedz proszę, że masz zdjęcie z tego okresu…plisss

  11. Nasze psy zawsze dogadywały się z naszym kotem, spały na jednym fotelu, czekała wspólnie na jedzenie, wskakiwały na kolana, jak tylko człowiek usiadł w fotelu. Często zastanawiałam się, czy to nasz kot był taki wyjątkowy, że akceptował również papugę, króliki i chomiki, na zasadzie – swojego stada nie ruszam. 🙂

    1. Aż taki tolerancyjny był kociak? Wow. Wyjątkowy ten puszysty indywidualista.

  12. to były czasy kiedy tylko były aparaty analogowe i było robione zdjęcie ale po wywołaniu okazało się, że film był naświetlony..i niestety nie mam.może gdzieś u rodziców jest zdj jak śpią razem..ale to był piękny widok tej przyjaźni miłości..

  13. Ja mam 3 koty. Nie były jednocześnie u nas, jeden doszedł sporo później. Może dlatego „starsze”, go szybciej zaakceptowały, że był bardzo chory. Nie był w stanie się nawet myć… One go myły. Wyzdrowiał i dzisiaj ganiają się po całym domu i bija, oczywiście z miłości…..

    1. Cudowna taka gromadka. Zazdroszczę… wcale bym się nie obraziła, gdyby takich „dzieciaków” nam doszło.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *